Meerssens Mannenkoor
vrijdag, 23 februari 2018

Carlie Rings

Meerssens Mannenkoor in de kijker

Carlie Rings, de stille kracht van het MMK

Vandaag heb ik voor de afwisseling eens een gesprek met iemand die al een hele tijd een partijtje meeblaast bij het Meerssens Mannenkoor, zonder daarin mee te zingen.

Voorzichtig schuifel ik naar de voordeur van het huis aan de Pastoor Canisiusstraat, nog spekglad aan het eind van de eerste winterperiode, waar ik warm wordt ontvangen door Carlie Rings, die daar samen met haar moeder woont. Haar vader, die werkzaam was als analist bij DSM in Geleen en die zij zich herinnert als een heel vriendelijke, rustige man, overleed in 1995.

Al snel zijn we in een geanimeerd gesprek gewikkeld en krijg ik mijn eerste verrassing te verwerken. Normaal vraag je een dame niet naar haar leeftijd, maar in het kader van deze vraaggesprekjes is dat wel de gewoonte. Carlie blijkt ruim tien jaar ouder dan ik haar geschat had (terwijl ik daar meestal toch vrij goed in ben!). Ze is op 9 september 1953 geboren in Meerssen, als tweede van 3 meisjes. Haar oudste zusje overleed op jeugdige leeftijd, haar jongere zus woont met man en kinderen in Bunde.

Carlie hoort bij de generatie die als laatste op een meisjesschool heeft gezeten. Eerst op de kleuterschool bij juffrouw Swelsen, en daarna naar de lagere school waar meester L’Ortye de scepter zwaaide en waar juffrouw Klein het koor dirigeerde, dat nog wel eens voor de KRO is opgetreden. Carlie zong mee, Dikkertje Dap en zo en leerde ook op de blokfluit Au clair de la lune spelen. Ook ging ze zingen bij het kerkkoor van Meerssen-West dat geleid werd door dirigent Scheffers en ze bleef dat doen tot 1980, het jaar dat haar zusje overleed.

Na de lagere school ging Carlie naar de meisjesmulo in Meerssen, waar Soeur Cécile directeur was en later meneer Sluis. Ze herinnert zich nog leraren als mevrouw Gommers voor Duits, mevrouw Voncken voor Handelskennis en meneer Loontjes voor Geschiedenis.

Meisjes konden alleen Mulo-A doen en de klas van Carlie was de laatste eindexamenklas. Een reünie is er nooit meer geweest, helaas.

Carlie koos voor de verpleegstersopleiding in Maastricht. Zoals te doen gebruikelijk moesten de meisjes het eerste jaar intern in de verpleegstersflat op Annadal. Daar heerste strenge tucht: om 22.00 uur moesten de leerlingen binnen zijn, maar dat was een regime dat aan Carlie niet zo besteed was, dus regelmatig glipte ze er ’s avonds weer tussenuit. Na verloop van tijd werd duidelijk dat met name het tillen voor Carlie te fysiek belastend was. Dus besloot ze over te stappen naar de opleiding doktersassistente, die ze binnen een jaar afrondde. 20 Jaar werkte ze op de poli Cardiologie, waarvan 10 jaar als unitleidster, vervolgens was ze 12 jaar werkzaam op de Recovery-afdeling en nu is ze al weer 5 jaar verbonden aan de poli Orthopedie, waarmee ze al met al per 1 september a.s. 40 dienstjaren hoopt te bereiken.

Carlie is niet iemand die zich gauw verveelt. Ze heeft heel wat hobby’s. Allereerst haar ruwharige teckel Sam. Maar ook vakantiereizen, bijvoorbeeld al enige keren naar familie in Canada en als absolute piekervaring een rondreis door Griekenland, waarvan een logboek nog getuigt. Graag zoekt ze ook na het werk ontspanning in de tuin en tevens verslindt ze

boeken, met als speciale voorkeur de thrillers van Nicci French.

Maar hoe is ze nu betrokken geraakt bij het Meerssens Mannenkoor? Wel, er was, en is, bij Carlie natuurlijk sprake van liefde voor muziek. Al zingt ze niet meer actief bij een koor, op haar mp3 speler staat een bont scala, variërend van Marco Borsato en Andrew Lloyd Webber tot de Krönungsmesse van Mozart en de Quatro Stagioni van Vivaldi. Ook organiseert ze graag dingen. Ze was bijvoorbeeld 20 jaar secretaris bij de Badmintonclub Smash.

Het toeval (dat niet bestaat) wilde dat ze zo’n vijftien jaar geleden op de verjaardagsborrel van Alex Willems, wiens vrouw een nichtje van Carlie is, getuige was van een discussie die leidde tot de oprichting van het Meerssens Mannenkoor. Er moest natuurlijk van alles geregeld worden en Carlie beloofde een beetje te helpen. Maar al gauw ontdekte Gerard Vorstenbosch zaliger gedachtenis, die in eerste instantie de functie van secretaris bekleedde, dat Carlie een computer had en beheerste én het leuk vond om dat werk te doen en hij haalde haar over om de secretarisfunctie van hem over te nemen.

Carlie doet de klussen die daarmee samenhangen nog steeds met veel plezier. En telkens komt er wel weer wat nieuws bij. Zo heeft Gert Uphoff van het Koninklijk Nederlands Zangersverbond KNZV recentelijk een nieuwe website voor het Meerssens Mannenkoor gemaakt en die gaat nu door Jep Vencken en Carlie up to date gehouden worden. Ze ziet ook met veel voldoening dat het koor groeit (naar inmiddels 51 leden) en bloeit en dat tal van leden bereid zijn bepaalde taken op zich te nemen, zodat er wat gedelegeerd kan worden. En er wordt ook goed gezongen, waarbij ze 2 hoogtepunten van het afgelopen jaar graag nog eens memoreert: het feestconcert in Trier en het optreden in de basiliek tijdens het Kerstconcert.

Kortom, al zingt ze niet mee, Carlie voelt zich trots op en nauw verbonden met het Meerssens Mannenkoor en met veel plezier draagt ze er haar steentje aan bij. Ik besluit dan ook haar niet te belasten met de vraag wanneer zij een nieuw lid voor ons koor gaat werven.

Karel Majoor