Meerssens Mannenkoor
donderdag, 16 augustus 2018

Frits Ruijters

Meerssens Mannenkoor in de kijker

Een nieuw lid stelt zich voor: 1e tenor Frits Ruijters

Mag ik me even voorstellen: mijn naam is Frits Ruijters, 60 jaar oud en wonend te Vilt op het adres Merelstraat 4. Ik ben getrouwd met Helga Kusters en ons huwelijk heeft 3 kinderen voortgebracht (Ivo, Kevin en Diandra). In november 2016 en maart 2017 zijn onze eerste 2 kleinkinderen geboren, waar we enorm van genieten. Sinds 1988 ben ik werkzaam bij Universiteit Maastricht bij vakgroep Huisartsgeneeskunde, waar ik secretarieel werk verricht (fulltime) voor onderzoeken die daar binnen de Huisartsgeneeskunde lopen. Vóór die periode heb ik een aantal jaren in kortere periodes op andere plekken gewerkt die slechts tijdelijk van aard waren (o.a. bij de gemeente Valkenburg en bij een scholengemeenschap te Gulpen). Steeds gewerkt bij de overheid, en ook steeds in het secretariële werk.

Ik ben geboren als 2e en tevens jongste kind van het gezin Ruijters-Marell te Hulsberg. In Hulsberg ging ik naar de basisschool en groeide ik gedurende mijn jeugdjaren op (samen met mijn oudere zus), in het ouderlijk huis. Na de basisschool ging ik naar de MAVO te Hoensbroek en maakte na afronding hiervan de overstap naar de HAVO te Sittard. Na de HAVO kwam de verplichting tot het vervullen van mijn Militaire Dienstplicht, waarvoor ik helaas géén uitstel kon krijgen om nog verder te studeren. Na mijn Militaire Diensttijd ben ik toen omscholingscursussen gaan volgen voor beroepen in de secretariële sector.

Van kind af aan is er bij mij een grote belangstelling voor muziek ontstaan, hetgeen ik via vaderskant (Gerrit) vanuit de familie Ruijters in mijn genen heb meegekregen. Een echte muziekfamilie waar muziek continu als rode draad door het leven liep. Voor mij werd de muziek er als het ware met de paplepel in gegoten. Mijn Opa (Mathieu) Ruijters was een begenadigd en gedreven dirigent van een 6-tal muziekkorpsen in de harmonie- en fanfarewereld van Zuid-Limburg, waarmee hij schitterende resultaten behaalde. Ook mijn vader (Gerrit) werd van jongs af aan klaargestoomd en “meegetrokken” als klarinettist en later soloklarinettist bij vele solistenconcoursen en uiteraard in de muziekkorpsen van mijn opa (Mathieu). Mijn peettante Mia Ruijters (en tevens tweelingzus van mijn vader Gerrit) was een briljante concertpianiste en een begrip in de muziekwereld. Uit het huwelijk van nog een andere tante (Mini Ruijters), getrouwd met Jozef Huijts, zijn 4 kinderen voortgekomen. Daarvan hebben er eveneens 3 als concertpianist hun beroep gemaakt. ( De gebroeders Mattie, Jo en Paul Huijts.)

Niet vreemd dus dat mijn liefde voor muziek voor altijd in mijn genen versmolten is. Op 7 jarige leeftijd zou ik pianoles gaan volgen bij peettante Mia, maar zij is destijds door ziekte op veel te jonge leeftijd met 42 jaar overleden. Daardoor ben ik pianolessen aan de Valkenburgse muziekschool gaan volgen. Het pianospelen werd gedurende een tiental jaren beoefend en er speelden gedachten om na de HAVO een muziekopleiding aan het conservatorium te gaan volgen. Echter mijn militaire diensttijd gooide roet in het eten, ik kreeg geen uitstel hiervoor en had na de diensttijd geen zin om dan nog aan een conservatoriumopleiding te moeten beginnen. Door stages/werken en omscholingscursussen op secretarieel gebied kwam ik zo terecht in het beroep van mijn voormalige secretariële banen en de huidige baan bij Universiteit Maastricht.

In juni 2017 heb ik me ter oriëntatie voor een aantal proefrepetities gemeld bij het Meerssens Mannenkoor. Voorheen heb ik gedurende 12 jaren bij Mannenkoor Walram’s Genootschap gezongen, waar mijn speciale voorkeur voor de mannenkorenmuziek is ontstaan. In augustus 2016 ben ik daar gestopt als koorlid. Vóór die periode was ik 17 jaar lid van het jongerenkoor te Hulsberg, het schoolkoor tijdens mijn HAVO-opleiding in Sittard, diverse projectkoren, en een familiekoor dat bij speciale familiegelegenheden zong.

Na het stoppen bij Walram bleef tóch na 10 maanden “droogstand” de drang naar muziek en zingen in een mannenkoor kriebelen en kroop het bloed weer waar het die 10 maanden niet had kunnen gaan. De aanloop naar het 20 jarig jubileumconcert van het Meerssens Mannenkoor leek mij een goed moment om te meten en ervaren of het MMK voor mij het juiste koor zou kunnen zijn om lid van te worden. In de maanden voorafgaand had ik me namelijk als toehoorder (stiekem) ook al een beetje georiënteerd, tijdens het Kerstconcert van 2016 en het 40-jarig dirigentenjubileum van Ger Franken. In beide uitvoeringen had het MMK op mij een goede indruk gemaakt, hetgeen mij overtuigend deed besluiten om tijdens, maar ook na de proefrepetities en het jubileumconcert, de verbinding aan te willen gaan met het koor, dirigent en leden. Het Meerssens Mannenkoor heeft als een nog redelijk jong mannenkoor uit onze regio zeker de potentie dat het zich mag en kan meten met diverse andere mannenkoren uit de omgeving. Onlangs bleek dat ook uit het juryrapport van de zangersdag in oktober. Ik denk dat dit mede te danken is door de gedrevenheid en vernieuwende muziek van Ger Franken, maar beslist niet minder door de goede inzet, aanwezigheid en discipline van de leden tijdens repetities en uitvoeringen. Een punt van waakzaamheid is dat het ledenaantal op het huidige peil moet blijven, met een goede onderlinge balans tussen de 4 zangstemmen. Dan is waarborging en zangerskwaliteit in de toekomst nog voor jaren gegarandeerd binnen ons koor.

In de korte tijd dat ik lid ben van het MMK, kom ik met veel plezier naar de repetities en uitvoeringen van mijn meest geliefde hobby. Naast het feit dat muziek reeds een verbindende factor op mensen uitoefent, begint de kennismaking met andere koorleden en de sociale band met hen nu ook te groeien en voel ik me eigen en verbonden met het Meerssens Mannenkoor. Als nieuw lid hoop ik dat die band wederzijds zal zijn, en dat e.e.a. voor mij zal leiden tot een verbinding voor jaren.

Andere hobby’s die ik o.a. nog heb zijn: klussen, wandelen, fietsen en vakantie.
Verder heb ik de taak van mantelzorger op me genomen voor mijn 89-jarige hulpbehoevende moeder.

Mochten er nog andere zaken zijn die ik hier niet vermeld heb, of die jullie willen weten, dan kunnen jullie me daar altijd naar vragen.

Frits Ruijters