Meerssens Mannenkoor
dinsdag, 20 februari 2018

Concertreis naar Aschaffenburg

Verslag concertreis Meerssens Mannenkoor naar Aschaffenburg
op 23, 24 en 25 mei 2014: "nen ganzen Toer"

Wij zijn te gast geweest bij Männergesangverein Melomania 1847

Na ruim een jaar van aankondiging en voorbereiding is dit het begin van "onzen ganzen Toer" 2014 naar Duitsland, voorbereid door Richard Deckers en Jo Smeets.

Op vrijdag 23 mei was het vertrek om 7.00 uur uit Meerssen. De reis ging per mooie dubbeldeks bus van "de Toerist" (Hanneman-tours uit Kerkrade) met chauffeur Henk. Bagage in het ruim, kostuums mooi apart in ophangrek, zangers en aanhang slaperig in de bus. Wel nog even met een stop bij huize Vencken: Jep was zijn map vergeten.
Tijdens de rit werden we getrakteerd op regen buiten en een ijskoud drankje (kruidenbitter) van een van onze sponsoren: Café du Commerce uit Meerssen. Dat kikkerde ons wat op. Veel dank daarvoor. Omstreeks kwart voor tien was een tussenstop voorzien bij Wirtshaus Obermühle in Limburg an der Lahn. Dit restaurant ligt in een prachtige omgeving met een watermolen op de locatie. Helaas moesten we het laatste stukje door de regen lopen naar dit restaurant. Een te lage onderdoorgang verhinderde op dat moment een route die ons dichtbij kon brengen. Die regen maakte de omgeving wat koud en naargeestig. Dat was jammer. Op de terugreis zou blijken dat dat ook heel anders kan zijn. Maar de stop was natuurlijk goed om even de benen te strekken, sigaretje te paffen, plasje te doen én in Wirtshaus Obermühle genoten wij natuurlijk rijkelijk van: "Kaffee und Kuchen", in dit geval heerlijke vlaaien. Aparte vlaaien met b.v. rabarber.

Vervolgens weer een voorspoedige rit verder naar Aschaffenburg. Aankomst, keurig op schema, om kwart voor een. We logeerden in hotel Aschaffenburger Hof in het stadscentrum. Aschaffenburg is een stad in het land Beieren, even ten zuidoosten van Frankfurt am Main, met 70.000 inwoners, gelegen aan de Main, met een romantische "Altstadt" en een hoge "Kneipendichte". De stad wordt gedomineerd door een groot slot op een heuvel: Schloss Johannisburg, in laat-Renaissance-stijl. Het is gebouwd tussen 1605 en 1614 in opdracht van de aartsbisschop en Kürfürst Johann Schweikard van Kronberg. Het slot werd door hem en zijn opvolgers als 2e residentie gebruikt, vanwege het klimaat dat aan de Main aangenamer was dan aan de Rijn.
In het hotel werden we begroet door de heer Willi Schinzel, voorzitter van Melomania. Na het inchecken en een korte verkenning, moesten we ons al omkleden en inzingen voor het 1e optreden om 15.00 uur. Dat was een concert in het Seniorenwohnstift St.Elisabeth. We troffen een "uitverkochte" recreatiezaal aan met een hoge damesdichtheid (pakweg 90 dames en 6 heren). Daarnaast troffen we een enigszins ontstemde piano. Het kostte onze eredirigent en nu even begeleidend pianist Rob Waltmans, die toch wel wat gewend is, heel veel moeite om de juiste tonen tevoorschijn te krijgen. Gelukkig werd hij terzijde gestaan door Marlène Vencken voor het bladerwerk, anders was het te veel geweest. Bovendien werden we tijdens ons eerste lied "bijgestaan" door een nabije kerkklok, die op het hele uur dwars door ons gezang heen beierde.

Ondanks deze, overwonnen, handicaps hebben wij hier het eerste deel van ons zeer gevarieerde programma goed afgewerkt onder deskundige leiding van dirigent Ger Franken. Vooral de Duitse liederen deden het goed: Abendfrieden, Wiegenlied en der Waffenschmied en In mir klinkt ein Lied. Maar juist ook Railroad en Mien leef Limburg zijn goed ontvangen. Na Danke schön und auf Wiedersehen werd nog een zugabe "afgedwongen": Wie schôan os Limburg is. Zo maar uit het köpke gezongen.

Na het dankwoord en de uitnodiging om nog eens terug te komen door Frau Maria Brand, namens het Seniorenwohnstift en haar bewoners, kreeg dirigent Ger Franken een presentje. Uit individuele gesprekken van deze en gene met de bewoonsters resp. bewoners konden we opmaken dat naast onze zang, vooral ook als het crescendo was, ook de mooie mannen in de smaak waren gevallen. Ik laat uiteraard namen hier achterwege....

Om 18.00 uur stond het avondeten gepland in het hotel. Bestuursleden van Melomania werden daarbij uitgenodigd aan een aparte tafel. Het werd nu wel een 'Hoch Karätige Konzertreise". Wat daarna gebeurde is niet precies te beschrijven. Dat moet jezelf meegemaakt hebben. We hadden een afgesproken optreden van Vladimir Heldi op accordeon, een optreden van Frau Johanna, de 93-jarige Wirtin van het hotel, een verrassingsoptreden van Ans Willems en Els Deckers (volgens mij de Limbra-zusjes) en toen nog van een onbekende schoonheid Juliënne à Campo. De accordeonist werd vrijwillig ondersteund door onze eigen Joep Cerfontaine, die op onnavolgbare wijze voorging in zang (ook uit het groene boekje) en dans. Frau Wirtin bracht de Lorelei ter tafel. Die zwei Mädel fleurden dit alles op met dans. De glazen werden goed gevuld (en geleegd). Kortom: zingen, lachen, gieren en brullen. Desondanks werd op tijd gestopt. Juliënne bedankte speciaal Frau Johanna en haar Lorelei en de andere artiesten. Onze dirigent had niet tevergeefs gewezen op ons drukke en zware programma de volgende dag en de gevolgen van veel drank en te weinig slaap voor onder meer onze stemmen.

Op zaterdag om half negen was iedereen (vrijwel) fris en monter op tijd aan het uitgebreide ontbijtbuffet. Het weer was verbeterd en we konden te voet naar een officiële ontvangst op het stadhuis. Oberbürgermeister Klaus Herzog begon ons met een gloedvolle toespraak zeer hartelijk welkom te heten. Helaas voor hem hadden zijn mensen de flesjes water voor na afloop strak opgesteld op een tafel. Dat zou niet zo erg zijn geweest als René Schreurs niet in de buurt was geweest. Was het ongeduld, was het ongeluk? Hoe het zij, er ging door hem een flesje om! En daarna de rest in een domino-effect. En met veel lawaai. Er was geen houden meer aan.
Enfin, toen het stil was begon de Oberbürgermeister maar weer opnieuw. Hij refereerde daarbij aan zijn reizen naar Nederland, o.a. Enkhuizen, Amsterdam en Den Haag. Hij gaf hoog op van de goede culturele instelling van Nederland en het vele cultuurbehoud aldaar. De Europese gedachte kreeg, volgens hem, verder gestalte bij uitwisselingen als deze. Juist zang kan ook zeer verbroederen. Hij prees de organisatoren voor de goede samenwerking. Vervolgens was onze voorzitter, Louis Verleisdonk, aan het woord. Hij bedankte voor de ontvangst door het stadsbestuur en bevestigde nut en noodzaak van dit soort bezoeken. Hij had ook een geschenk voor de Oberbürgermeister bij zich en daarmee voor Aschaffenburg.

Voor de eerste keer werd het, recent gemaakte, herinneringsbord uitgereikt. Het bord is er gekomen op initiatief van en aan de hand van een ontwerp van Antje en Guido Severijns. Het laat een silhouet van Meerssen zien met een prominente plaats voor de Basiliek. Daarnaast staat ook het wapen van Meerssen erop met de Duitse adelaars en de vele Lotharingse (Franse) lelies. Beide verwijzend naar de lange en grensoverschrijdende historie van Meerssen.
Ten slotte, we waren toch op koorreis, hebben we Mien leef Limburg en Rasti Ružo ten gehore gebracht.
Na een gezellig samenzijn stond daarop volgend om 11.00 uur een orgelconcert op het programma. Rob Waltmans bespeelde het orgel van de Stiftsbasilica St. Peter und Alexander. De oorsprong van de kerk stamt uit 950. Het is een laat-Romaanse Stiftskerk met een beroemde kruisgang en bevat vele historische kunstschatten Het orgel is uit 1984 van orgelbouwer Johannes Klais uit Bonn heeft 51 registers en 3.700 orgelpijpen. Zoals te verwachten was bespeelde Rob het orgel aangrijpend mooi. Van fluisterzacht tot juichend crescendo. Hij speelde werken van Guilmanl, J.S. Bach, Moretti, Jozef Rheinberger en Georges Mac Master.
Aansluitend zette Ger Franken ons aan tot een geïmproviseerd concert in deze kerk met zijn mooie akoestiek. Mien leef Limburg en Kolj Slawjen werden prachtig neergezet. Omdat er intussen steeds meer mensen op het orgelconcert en ons gezang afkwamen werd Maria lassù, met zijn krachtige en repeterende Ave Maria's daarin en eindigend in een fluisterzacht di Dio, daar nog aan toe gevoegd. Dit tot groot enthousiasme van het inmiddels toegestroomde publiek.
Om 12.30 uur volgde, na het omkleden, de lunch in het hotel.
Het middagprogramma bevatte een uitstapje per bus naar Schloss Mespelbrunn
Dit waterkasteel ligt in het Spessart-Tal tussen Frankfurt am Main en
Würzburg. Het bevat vele herinneringen aan een deel van de Duitse historie. We kregen in de verschillende kamers en zalen veel feiten in korte tijd te horen en te zien. De rododendrons in de tuinen waren ook prachtig.

Om 17.30 uur was het vervroegde avondeten in het hotel, zodat we konden opfrissen en omkleden om op tijd te vertrekken naar de concertzaal in Schloss Johannisburg. Na het inzingen begon om 20.00 uur het gezamenlijk concert met MGV Melomania 1847
Het concert vond plaats in de Ridingerzaal in Schloss Johannisburg, een van de mooiste kastelen van Beieren en een van de belangrijkste bouwwerken van de Duitse renaissance. Dit concert was de "pièce de résistance" van onze reis.
De Ridingerzaal met speciale akoestische voorzieningen en belichting leende zich voor een bijzonder concert. En dat was het. De rond 200 toehoorders, onder wie weer Oberbürgermeister Herzog en de Bürgermeister werden afwisselend getrakteerd op Duitse nostalgie, welke met enthousiasme en routine gebracht werd door de 22 leden van Melomania, en op ons internationale repertoire. Melomania begon vlot met Unter den Linden van Mathieu Neumann, gevolgd door Wist ihr, wo ich gerne weil , Vineta, Ein Mädchen ging spazieren, Fröhliches Jagen en Unser Frankenwein. Met Brahma uit de Parelvissers van G. Bizet werd door het Meerssens Mannenkoor de toon gezet. Letterlijk en figuurlijk, omdat dit stuk na een opening in dubbele forte, ook ineens heel lichtvoetige en zachte stukken kent. De liefde in de symbolische roos van Rasti Ružo bloeide op, mede dankzij prachtig ondersteunende baspartijen. Armonia kwam er vervolgens weer heel geslaagd lichtvoetig uit. Het publiek ging op de stoelen tijdens en na onze uitvoering van Railroad. Zonder klapper en swingend gedirigeerd door Ger, hij stuiterde zowat van het podium van enthousiasme, en begeleid door Rob als een volleerde blues-pianist, werd deze folksong een demonstratie van lichtvoetigheid en quasi nonchalance. Er was een vonk van enthousiasme overgeslagen.

Na de pauze bracht Melomania muziek uit film: Ein Freund, ein guter Freund en uit de Holywood-serie The Rose, de titelsong in het Duits: Die Rose. En ook nog Immer raus aus dem Haus en Diplomatenjagd van Reinhard Mey.

Het Meerssens Mannenkoor vertolkte de spiritual Sinner Man, in hoog tempo opgezweept door Rob Waltmans op de piano. Dit werd gevolgd door het prachtige Maria lassù, waarover ik hierboven al schreef. Ook werd ons tweede Duitse lied van die avond Der Waffenschmied nog gezongen. Daarna gingen we over op twee Limburgse krakers: Geul ich wil diech huère en Mien Leef Limburg. Als uitsmijter zongen we samen met Melomania 3 strofen van Abendfrieden, eerst onder leiding van Melomania dirigent Gottfried Kärner en bij de laatste strofe door Ger Franken. Het publiek en wij genoten. Het was voor ons een alleszins geslaagd concert. Koor, dirigent en pianist waren in topvorm.

De nazit vond plaats in de Weinstube van het slot. Het was er zeer gezellig en druk. Binnen een half uur was het overigens ook een Bierstube. De complimenten vlogen over en weer. Helaas kon het ook nu weer niet laat worden. Wel werd in de hotellobby nog even nagenoten én -gezongen. Wat een sfeertje.

Op zondag om 7.00 uur was ontbijt voorzien om op tijd per bus naar de Klosterkirche in Schmerlenbach te kunnen vertrekken. Om 9.00 uur moesten we daar de Mis begeleiden. Dit kerkje dateert uit de 13e eeuw en is nu in Barokstijl uitgevoerd.. Het zag er prachtig uit. Maar veel plaats voor ons koor was er niet op het altaar. In volle bezetting hadden we wellicht plaatsgebrek gehad. Het misdienaresje moest kruip-door-sluip-door doen om de Mis te dienen. Het kerkje was ook stampvol. We zongen deze keer de Missa Basilica o.l.v. Ger Franken en met Rob Waltmans op zijn plek aan het orgel. Als extra's hadden we Das ist der Tag des Herrn, Be still my soul, Ilje Cheruviny, Kolj Slawjen en Maria lassù nog staan. Meneer pastoor maakte in zijn preek ook gewag van het feit dat door ons bezoek de Europese gedachte weer meer invulling kreeg. Door een andere aanpak van de Duitse eredienst is Kolj Slawjen gesneuveld. Ger stond wel even grote angsten uit. Doordat hij geen direct contact had met Rob als organist en meneer pastoor zich niet aan de afspraken hield, bestond het risico dat wij een ander lied zouden inzetten dan Rob. Het is allemaal goed gekomen. Maar toen we Maria lassù wel aanhieven kreeg ik zelf kippenvel. Mijn Roomse jeugd kwam weer helemaal boven. De Ave Maria's stegen op langs de fraai gedecoreerde kerkmuren. Moeder Maria zelf moet ons gehoord hebben vanuit dit klein kerkje in dit dal. Het klonk schitterend. Enfin, applaus was ons deel.
Daarna zijn we door onze gastheren uitgenodigd om in de naastgelegen bierstube te gaan frühshoppen. Wij waren hun gasten. Ze pakten uit met de regionale lekkernij: witte worsten met pretzels en bier. Dat ging er wel in. Omdat het intussen fraai weer was verhuisde de hele ploeg daarna naar het terras, waar het bier nog rijkelijk vloeide. Hier was het ook weer tijd voor het groene boekje. Omdat we daar genoeg Duitse liederen in hebben staan en de stemming erg los was, kregen we onze gastheren mee in het gezang. Het werd een heel gezellige boel. Maar ja, wij moesten nog een paar honderd kilometer naar huis rijden. Bij het afscheid werden geschenken over en weer gewisseld. Door onze voorzitter werd het tweede bord uitgereikt. Hij bedankte Melomania voor het zeer gastvrije onthaal. Voorzitter Schinzel van Melomania bedankte speciaal nog Ger en Rob en uiteraard Richard Deckers als bedenker van deze uitwisseling.

Nadat alles ingeladen was bij het hotel zijn we via een stop in Limburg an der Lahn teruggereden. Deze keer was het prachtig weer toen we bij Wirtshaus Obermühle aankwamen. We hadden twee uur om het stadje aan te zien. Het was een prachtige zondagmiddag en de parken waren vol met mensen, die genoten van het buiten zijn na al die regen. Om 4.00 uur was er een afscheidsdiner. Nou, daar hoefde je geen honger te lijden. Wat een grote porties.

Het laatste stuk van de reis verliep zeer snel en rustig. De drank, het eten en de vermoeidheid deden zich gelden. Om 9.00 uur 's avonds waren we weer terug in Meerssen.
Conclusie: een zeer geslaagde "ganzen toer" zowel muzikaal als qua groepsbuilding.
De afwezigen hebben wat gemist. Richard en Jo, bedankt voor de organisatie.

Joop Kneepkens